Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
11855
rok szkolny
2015/2016

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Etiuda teatralna

Przykładowa etiuda teatralna, krótka scenka - jako ćwiczenie podczas zajęć teatralnych.

Wydarzenia rozgrywają się pod koniec XIX wieku, w domu bogatego włodarza miasta, który znajduje się u kresu swojego życia. Jest niedziela wieczór. Pada deszcz, niebo płacze. W pomieszczeniu słychać grzmoty.

Akcja rozgrywa się w jego domu, w sypialni. We wnętrzu znajduje się stare łóżku stylizowane na XIX wiek, zegar. Nieopodal mieści się drewniany stolik z jedną nogą, wysoki na jeden metr, na którym znajduje się stare pióro i czysty papier. Podświetlony jest tylko stolik, w pomieszczeniu panuje mrok. W tle słychać bicie zegara. Z panującej ciemności wyłaniają się tylko stare, spracowane, męskie dłonie. Widać, jak ręce odsłaniają kotary łóżka. Słychać muzykę, która wyraża ból i niepokój. W łóżku znajduje się mężczyzna w podeszłym wieku, który jest ubrany w białą koszulę nocną. W jej górnej części są zaschnięte plamy krwi różnej wielkości. Na twarzy rysuje się niewyobrażalne cierpienie i trwoga, muzyka wyraża przerażenie. Powoli odsłania się cała twarz mężczyzny, której prawa strona okazuje się być zniekształcona.


REKLAMA

Przy jego głowie, z lewej strony, stoi duch kobiety, która symbolizuje demoniczne siły. Kobieta ma długie, białe włosy, niebieskie oczy, które przypominają budową oczy kota. Jej stopy są odkryte. Cała postać kobiety przykryta jest prześwitującym delikatnym materiałem. Dostrzec można nagość jej postaci. Jej prawa ręka wyciągnięta jest nad głową mężczyzny. Mężczyzna nie dostrzega ducha. Leżąc w łóżku drżącym głosem wypowiada jedne ze swych ostatnich słów (publiczność ich nie słyszy, a aktor walczy ze swoją niemożnością ich wykrzyknięcia).

Ręce ma skrzyżowane na klatce piersiowej. Na jego twarzy rysuje się przerażenie, powoli zdaje sobie sprawę z tego, że umiera. Wstaje, światło nakierowane jest na stolik i mężczyznę, duch kobiety jest w bladszym świetle. Wolnym krokiem, chwytając się ramy łóżka próbuje iść w stronę stolika, upada. Kieruje się w stronę stolika, coraz wolniej, a jego ciało jest coraz bliżej podłogi. Ciało mężczyzny staje się dla niego coraz większym problemem, sprawia mu coraz więcej trudności w poruszaniu. Dochodzi do stolika, jednak nie jest w stanie wstać. W tym czasie dłoń kobiety wyciągnięta jest w stronę mężczyzny, a ona sama nieustannie go obserwuje. Mężczyzna przewraca po kilku próbach stolik, bierze pióro i kartkę papieru. Rozlany atrament na podłodze okazuje się być jeszcze wystarczająco przydatny by móc zamoczyć w nim pióro. Mężczyzna przewraca się na podłogę, wije się z bólu. Cierpi straszne katusze. Leży na plecach, trzymając się za brzuch. Resztkami sił stara się pisać na papierze. Nagle rozpiera go ból narządów wewnętrznych. Koszula nocna zaczyna się drzeć. Mężczyzna swoimi dłońmi sam próbuje ją rozedrzeć. Bierze wdech. Stojąca obok łóżka kobieta powoli zbliża się do mężczyzny, który wije się z bólu po podłodze. Doznaje obrażeń dłoni, twarzy. Zbliżająca się postać kobiety wpuszcza do pomieszczenia bardzo chłodne powietrze. Mężczyzna zaczyna się trząść. Stoi nad głową mężczyzny nieustannie się w niego wpatrując ślepym wzrokiem. Kobieta wypowiada szeptem ciąg bezsensownych słów. Nie krzyczy. W tle słychać uspokajającą muzykę. Następuje chwilowe odprężenie postaci mężczyzny. Kobieta wisi nad nim, następnie wije się niczym wąż pozostając w bliskości z jego ciałem, twarzą i oczami. Nagle następuje przerażająca muzyka, do świadomości mężczyzny dociera głos samego Szatana - Demona. Mężczyzna ponownie zaczyna odczuwać narastający, niewyobrażalny ból. Postać kobiety oddala się powoli i od twarzy mężczyzny, który ostatkiem sił wypowiada swoją końcową kwestię. Mężczyzna umiera, wyciągając rękę w stronę kobiety, która łapie jego dłoń. Postać kobiety zamyka mu oczy. Światło powoli gaśnie. Kobieta patrzy do góry, gdzie pojawia się wizerunek Szatana - Demona. Następuje przerażający śmiech dobiegający zza światów. W momencie, gdy on ustaje kobieta zrzuca z siebie ubranie. Przykrywa nim postać mężczyzny. Powoli gasną wszystkie światła.
Cisza. Cisza. Cisza.

Igor Bykowski


Zaświadczenie online



numer online: 3 gości

reklama