Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
12584
rok szkolny
2016/2017

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Siły zbrojne głównych państw europejskich w XVIII wieku

Europa w XVIII wieku stała się bardziej zmilitaryzowana. Nastąpił rozrost regularnych armii stałych oraz zmniejszyła się rozpiętość między liczebnością wojsk w czasie wojny i w czasie pokoju. Regularne armie otrzymywały ujednoliconą broń i mundury. Istnieje ścisły związek między rozwojem stałej armii, a rozwojem techniki i sztuki wojennej. Znacznie wzrosła ponadto siła ognia. Wszedł w użycie karabin, którym można było oddawać trzy strzały na minutę. Był on jednak bardzo niecelny i miał niewielki zasięg. Wprowadzono także łatwo przenośne działa polowe. Kawaleria straciła dawne znaczenie - konie były płochliwe. Dążąc do maksymalnego wykorzystania siły ognia wprowadzono tzw. taktykę linearną. Wojska rozwinięte na polu bitwy w płytkie linie posuwały się z wolna ku sobie ostrzeliwując się nawzajem intensywnym, choć niecelnym ogniem.


REKLAMA

O zwycięstwie decydowała sprawność ludzi. Bitwy były bardzo krwawe. Od żołnierza nie wymagano inicjatywy bojowej, lecz ślepego posłuszeństwa. Zwyciężał ten, kto nie cofnął się przed ogniem nieprzyjaciela. Dla żołnierza XVIII wieku typowe było życie garnizonowe, koszary i plac musztry. Ulubionym ubiorem monarchów stał się mundur wojskowy. W niektórych państwach Europy obok stałej armii zaciężnej istniały milicje odbywające w czasie pokoju periodyczne ćwiczenia, a w czasie wojny powoływane do służby regularnej. W Szwecji każdy regiment miał swój okręg rekrutacyjny, z którego obciążeni powinnością wojskową chłopi królewscy dostarczali odpowiedniej liczby żołnierzy. Od czasu Piotra I rosyjska armia regularna w całości opierała się na poborze chłopskiego rekruta. Fryderyk Wilhelm I podzielił kraj na obwody rekrutacyjne (kantony), w których wszyscy podlegli odbywali służbę rekrucką, a później pozostawali do dyspozycji swoich jednostek i co pewien czas byli powoływani na ćwiczenia. Podobny system rekrutacyjny wprowadziła Austria. Przymus wojskowy był dla chłopów postrachem i jedną z głównych przyczyn zbiegostwa za granicę państwa. Właściciele ziemscy byli również przeciwnikami poboru, pozbawiał ich bowiem poddanych. Na przełomie XVII i XVIII wieku największa potęgą militarną był Francja Ludwika XIV jak również Holandia i Szwecja. Armia Karola XII liczyła około 120 tys. ludzi.


Księgarnia HELION poleca:

Armia Holandii dochodziła do 100 tys., a polska armia liczyła 12-18 tys. ludzi. Zważywszy na rozległość tego kraju wypada go uznać za faktycznie zdemilitaryzowany. Armia Wielkiej Brytanii liczyła 15-30 tys. ludzi. Najbardziej dynamiczny był rozwój armii brandenbursko - pruskiej. Na przełomie XVII i XVIII wieku armia ta liczyła na stopie pokojowej około 30 tys. ludzi, za Fryderyka Wilhelma I - 83 tys., za Fryderyka II - 186 tys. z możliwością natychmiastowej mobilizacji do 200 tys. W ciągu stulecia nastąpił w tym kraju sześciokrotny wzrost armii stałej na stopie pokojowej. Podobny był dynamizm rozwoju armii rosyjskiej. Teoretycy wojskowości w XVIII wieku uważali, że armia stała powinna stanowić 1% ludności. W Prusach armia stanowiła 3% ludności, w Polsce zaś 0,1-0,2%. W XVIII wieku nastąpił zmierzch śródziemnomorskich flot wojennych poruszanych wiosłami (galer). Największą i najbardziej ustabilizowaną potęgą morską była wówczas Wielka Brytania. Flota francuska utrzymywała się na drugim miejscu. Trzecie miejsce zajmowała flota hiszpańska. Nową potęgą morską stała się zbudowana za Piotra I wojenna flota rosyjska.

Maciej Wierzchnicki


Zaświadczenie online



numer online: 83 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: