Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
12618
rok szkolny
2016/2017

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Polityka germanizacji w zaborze pruskim

Celem rządu Otto von Bismarcka była ostateczna germanizacja wschodnich prowincji państwa. Realnego przeciwnika upatrywał Bismarck w wyższych warstwach polskiego społeczeństwa: szlachcie, księżach, inteligencji mieszczańskiej. Przeciw tym grupom głównie kierował swe ataki. W roku 1867 prowincje poznańska i pruska zostały wcielone do nowo utworzonego Związku Północnoniemieckiego. Zignorowano wówczas protesty posłów polskich w Berlinie powołujących się na gwarancje traktatu wiedeńskiego. W roku 1871 cały zabór pruski znalazł się w granicach Nowej Rzeszy. Sprawy najbardziej istotne dla mniejszości narodowych pozostawały w kompetencji rządu i sejmu pruskiego. W Reichstagu i w sejmie pruskim zasiadało kilkunastu Polaków jednak ich głos wobec koalicji rządowej nic nie znaczył.


REKLAMA

Kurs germanizacyjny przybrał na sile po roku 1870 obejmując administrację, sądy i szkolnictwo. Sześć lat później (1876) język niemiecki stał się urzędowym. Ze służby rządowej usunięto niemalże wszystkich polskich urzędników. Przystąpiono też do masowego germanizowania nazw miejscowych. Wielkie Księstwo Poznańskie zamieniono na prowincję poznańską. Germanizowano też szkolnictwo. Jedynie nauka religii mogła odbywać się po polsku. Ponadto w paru gimnazjach wykładano język polski jako język nieobowiązkowy. Tolerancję tę traktowano jako przejściową, do czasu gdy niemczyzna poczyni postępy w warstwach ludowych.

W połowie lat 80-tych XIX wieku w Niemczech nastąpił wzrost nastrojów nacjonalistycznych. Rozpoczął się kolejny etap walki z polskością. W roku 1885 władze niemieckie wydały nakaz opuszczenia państwa przez wszystkich nie posiadających pruskiego obywatelstwa. Te tzw. rugi pruskie, objęły około 26 tysięcy Polaków. W roku 1886 została utworzona Komisja Kolonizacyjna, której zadaniem było skupowanie polskich majątków i ziemi, a następnie jej parcelacja między Niemców. W odpowiedzi na to w 1888 roku Polacy założyli Bank Polski, który udzielał Polakom na dogodnych warunkach kredytów mających ocalić polski stan posiadania. Komisji Kolonizacyjnej nie udało się wykupić ziemi z rąk Polaków. W roku 1894 powstał Związek dla Popierania niemczyzny w marchiach wschodnich zwany Hakatą (Hansemann, Kennemann, Tiedemann). Związek grupował Niemców ze wszystkich środowisk i miał pracować nad negatywnym obrazem Polaków wśród Niemców.


Księgarnia HELION poleca:

W latach 1900-1909 ostatecznie wprowadzono w życie zakaz nauczania w języku polskim wszystkich przedmiotów, w tym także religii. W roku 1901 we Wrześni dzieci i rodzice ogłosili strajk nie uczestnicząc w lekcjach religii i nie biorąc do rąk niemieckiego katechizmu. Dzieci poddano chłoście, a rodzice zostali skazani na karę więzienia. Wydarzenie to wywołało protesty wielu środowisk w całej Europie.

W roku 1904 wprowadzono zakaz tworzenia nowych osad rolnych, w praktyce stawiania nowych budynków, bez pozwolenia władz niemieckich. Do rangi symbolu urosła postać Michała Drzymały spod Gradowic, który przez kilka lat mieszkał w drewnianym wozie. Nie mając pozwolenia na postawienie domu, przestawiał co jakiś czas ów wóz z miejsca na miejsce. W ten sposób podjął walkę z biurokracją i prawem niemieckim. W roku 1908 komisja Kolonizacyjna otrzymała prawo przymusowych wywłaszczeń polskich majątków, co wywołało protesty w całych Niemczech bo godziło w święte prawo do własności prywatnej. W życie weszła też ustawa kagańcowa, która dopuszczała możliwość odbywania zebrań i zgromadzeń wyłącznie w języku niemieckim.

Maciej Wierzchnicki


Zaświadczenie online Certyfikat publikacji



numer online: 76 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: