Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
2105
rok szkolny
2005/2006

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Aktywizacja uczniów, którzy niechętnie ćwiczą na lekcji wychowania fizycznego

Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w gimnazjum. Od paru lat w mojej pracy stykam się z problemem niechęci uczniów do wykonywania ćwiczeń podczas lekcji. Szczególnie taka postawę przejawiają dziewczęta. Nauka w gimnazjum to początek okresu dojrzewania płciowego. Chłopcy chętniej w tym okresie uprawiają sport, odczuwają potrzebę ruchu i ćwiczeń. Dziewczęta stają się powolniejsze ruchowo i zaczynają unikać wszelkiego wysiłku fizycznego. Przyczyn, dla których młodzież nie wykazuje zainteresowania aktywnością ruchowa jest wiele. W śród nich wymieniony wyżej okres dojrzewania - ma bardzo indywidualny przebieg dla każdego. Zachodzą w nim burzliwe zmiany: przyspieszone tempo wzrastania, następuje zwiększenie ciężaru ciała (zróżnicowanie sylwetki chłopca i dziewczyny). Dziewczęta przybierają kształty kobiece (odkładanie tkanki tłuszczowej na biodrach, udach i pośladkach), szybki rozwój narządów płciowych - wystąpienie miesiączkowania, rozwój drugorzędowych i trzeciorzędowych cech płciowych (szczególnie rozwój gruczołów piersiowych). Okres dojrzewania charakteryzuje się także szeregiem innych objawów rozwojowych. Zaburzeniu ulega ciśnienie krwi, szybkość tętna, perystaltyka jelit, wydalanie moczu. Zaburzenia krążenia przejawiają się w skłonnościach do omdleń. Na zaburzenia te dobrze działa hartowanie, ćwiczenia na świeżym powietrzu. Jest sprawą ważną, aby mimo skłonności do różnych zaburzeń nie zwalniać młodzieży z wychowania fizycznego, a nawet wskazane jest żeby te zajęcia były intensywne.

Inną przyczyną, z którą stykam się, na co dzień to otyłość. Istnieje bardzo ścisły związek pomiędzy odżywianiem a aktywnością fizyczną. Uczniowie z nadwagą mniej się angażują i nie chętnie ćwiczą.

Inne przyczyny to: zróżnicowanie młodzieży pod względem rozwoju umysłowego i fizycznego. Różnice te uzależnione są od czynników genetycznych, od postaw, stosunków społecznych i środowiska, w którym wzrasta dziecko.


REKLAMA

Jak aktywizować młodzież, aby, chętniej ćwiczyła, brała aktywny udział w lekcji oraz uprawiała sporty, które są dla niej interesujące?

1. Właściwa motywacja - nie tylko przed lekcją, ale przez cały czas jej trwania. Ukazywanie uczniom, co dają im poszczególne ćwiczenia, na co wpływają, co rozwijają. Jak sami mogą zadbać o własny rozwój, wydolność i sprawność fizyczną?

2. Indywidualizacja pracy na lekcji - każde dziecko stanowi określoną indywidualność: z różnym poziomem cech motorycznych, sprawnością fizyczną, umiejętnościami ruchowymi, tempem pracy, potrzebami wynikającymi z zainteresowań, osobowością, cechami charakteru i temperamentem oraz stanem zdrowia. Zasada indywidualizacji promuje ucznia, sprawia, że uczeń ma świadomość bycia postrzeganym przez nauczyciela. Zapobieganie nudzeniu się na lekcji, da możliwość "wykazania się" wszystkim ćwiczącym w miarę swoich możliwości. Stosowanie odpowiednich reform i form prowadzenia lekcji dostosowanych do różnego poziomu sprawności klasy np. dwa tory przeszkód o różnym stopniu trudności do wyboru przez ucznia. Najlepiej sprawdza się stosowanie metod twórczych, które uwzględniają indywidualne możliwości i uzdolnienia. Metody, które spełniają role indywidualizacji to:
- Metoda Bezpośredniej Celowości Ruchu,
- Metoda zabawowa oraz zabawowo- naśladowcza (u młodszych dzieci)
- Metoda Ruchowej Ekspresji Twórczej
- Metoda problemowa
- Metoda K. Orffa

Aby aktywizować wychowanków przydatne są różne, ciekawe formy prowadzenia zajęć z użyciem typowych i nietypowych przyborów (kartony, kuliki z gazet, balony itp.)
- Praca w zespołach z zadaniami dodatkowymi
- Tory przeszkód
- Obwody stacyjne

3. Wprowadzanie nowych (niestosowanych wcześniej na lekcji i nieznanych uczniom) różnych form aktywności ruchowych np. dla dziewcząt: aerobik, streching, gimnastyka, elementy tańca; dla chłopców: atletyka terenowa, elementy techniki sztuk walki. Pozwoli to uczniom na sprawdzenie swoich możliwości w formach sportowo-rekreacyjnych tym samym da szanse znalezienia ulubionego sportu (w zależności od posiadanego zaplecza sportowego szkoły).

4. Postawa i zaangażowanie nauczyciela:
- Podczas prowadzenia zajęć nauczyciel czynnie uczestniczy w lekcji (osobiście uczestniczy w grach i zabawach, wykonuje pokazy ćwiczeń) angażując i zachęcając w ten sposób do większej aktywności
- Stosuje różne ciekawe formy prowadzenia lekcji (nie ciągle te same)
- Punktualnie rozpoczyna zajęcia
- Stosowanie takich gier i zabaw, w których każdy sobie poradzi bez względu na prezentowaną sprawność fizyczną
- Daje możliwości wykazania się uczniom mniej sprawnym np. przeprowadzenie "rozgrzewki", poprowadzenie zabawy, pomoc w rozstawianiu i sprzątaniu sprzętu sportowego.

5. Warunki prowadzenia zajęć:
- Stan czystości sali gimnastycznej i szatni
- Wyposażenie sali, dostępny sprzęt sportowy
- Ilość ćwiczących w grupie (nie za duża liczba ćwiczących)
- Wykorzystywanie różnych przyborów do ćwiczeń, szczególnie w części przygotowującej do zadań głównych

6. Systematyczna kontrola i ocena ucznia
- Kontrola na bieżąco obecności i przygotowania ucznia do zajęć.
- Okresowe sprawdzanie poziomu podstawowych cech motorycznych ucznia. Ocena powinna składać się z ocen: za faktyczny stan badanej cechy motorycznej oraz oceny za poprawę poprzedniego wyniku.
- Umożliwić poprawę przeprowadzanych sprawdzianów i testów. Nie należy stawiać ocen negatywnych, jeżeli uczeń podejmuje wykonywanie ćwiczeń zgodnie ze swoimi możliwościami.
- Stosowanie pochwał, ocen za aktywność na każdej lekcji.
- Zajęć z wychowania fizycznego nie należy traktować jak wyczyn. Niezwykle ważny jest wkład ucznia w opanowanie określonych umiejętności ruchowych.

7. Propozycje zajęć dla wszystkich uczniów bez względu na poziom sprawności organizmu.
- Pokaz i omówienie podstawowych pozycji wyjściowych do ćwiczeń, w tym również do ćwiczeń gimnastycznych.
- Przeprowadzenie testów pisemnych ze znajomości zagadnień sportowo-rekreacyjnych oraz przepisów gry.
- Uczestnictwo w grach i zabawach integrujących grupę (wszyscy uczniowie biorą czynny udział).
- Przeprowadzenie ciekawych ćwiczeń przygotowujących organizm do zadań głównych lekcji (rozgrzewka).
- Udział w konkursach plastycznych oraz wiedzy z zakresu wychowania fizycznego, wiedzy olimpijskiej, historii sportu w swoim regionie zamieszkania.

Walka o większą aktywność fizyczną naszej młodzieży musi rozegrać się na podłożu powszechności, a nie specjalizacji, uznania wyższości lekcji nad innymi formami zajęć kultury fizycznej w szkole.

Lekcja wychowania fizycznego nie może być tylko instruktażem ćwiczeń. Uczeń musi dowiedzieć się, dlaczego ćwiczy i jak może wykorzystać poznane ćwiczenia i gry do samodoskonalenia się. Warto poszerzać tradycyjne formy oddziaływania na ucznia, wykorzystując prelekcje (ze sławnymi sportowcami), pogadanki oraz projekcje filmów o tematyce sportowej. Formy te mogą stanowić propozycję zagospodarowania dodatkowych godzin wychowania fizycznego w szkołach dysponujących ubogą bazą sportową. Mogą stanowić sposób motywowania do samodzielnej dbałości o aktywność fizyczną, rozbudzać potrzebę ruchu oraz dawać wiedzę i niezbędne umiejętności jak żyć zdrowo, jak uczestniczyć w kulturze fizycznej przez całe dorosłe życie.

Bibliografia:

  • Janusz Bielski "Życie jest ruchem"
  • Red. M. Bronikowski " Metodyka wychowania fizycznego w reformowanej szkole".
  • K. Ostrowski " Drogowskazy wychowania fizycznego w gimnazjum".

    Dorota Sadowska
    Gimnazjum nr 2 w Inowrocławiu


  • Zaświadczenie online



    numer online: 133 gości

    reklama