Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
2304
rok szkolny
2005/2006

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Formy aktywności muzycznej dziecka

Do form aktywności muzycznej dziecka należą: śpiew, gra na instrumentach, ruch przy muzyce, tworzenie i słuchanie muzyki.

Najbardziej naturalną formą czynnego uprawiania muzyki jest śpiew. Głos jest najstarszym, naturalnym instrumentem muzycznym posiadającym szczególne walory artystyczne. Możliwość wykorzystania głosu w każdej chwili decyduje o powszechności śpiewu. Ponieważ jednak śpiew jest najbardziej osobistą formą uprawiania muzyki, jego wykorzystanie uzależnione jest od wielu czynników. Czynniki fizjologiczne (np. konstrukcja aparatu głosowego, jego rozwój, dojrzewanie, stan zdrowia) mogą w poważny sposób utrudniać prawidłowy śpiew. Nie bez wpływu pozostają także czynniki psychiczne, do których głównie należy zaliczyć strukturę uzdolnień muzycznych, odporność systemu nerwowego na sytuacje stresowe, inteligencję i inne cechy charakteru. Należy także wspomnieć o czynnikach artystycznych, które decydują o prawidłowym śpiewie. Niedostateczny jest czasem poziom umiejętności wokalnych wykonawcy, mała wrażliwość emocjonalna i estetyczna, uniemożliwiająca poprawne poczucie frazy muzycznej, barwy wokalnej, dynamiki, tempa, artykulacji itp.

Śpiew stanowi przedłużenie mowy, jest też najprostszą i najwcześniejszą formą kontaktu dziecka z muzyką, umożliwiającą bezpośrednią ekspresję. Przez śpiew dziecko kojarzy sobie dźwiękowy kształt elementów muzyki ze sposobem operowania własnym głosem, z odpowiednim ruchem oraz z graficznym zapisem wykonywanych dźwięków. Śpiew powinien służyć jako podstawa uświadamiania przez dziecko abstrakcyjnego charakteru muzyki jako sztuki. W oparciu o bezpośredni kontakt dziecka z muzyką przez śpiew nauczyciel ma możliwość przekazania uczniom wiadomości muzycznych. Odtwarzając muzykę głosem kształcimy także słuch muzyczny i jego muzyczną wyobraźnię. Forma śpiewania może służyć jako element zabawy i odprężenia, jako ilustracja zasad muzyki lub też jako materiał do ćwiczeń emisyjnych, solfeżowych czy improwizacji melodycznej. Termin solfeż oznacza kształcenie umiejętności czytania nut głosem. Przy nauczaniu solfeżu stosuje się dwie metody: solmizację absolutną i względną. Solmizacja absolutna posługuje się siedmioma sylabami "do re mi fa sol la si" do oznaczenia dwunastu różnych wysokości. W solmizacji względnej używa się siedmiu nazw dźwięków diatonicznych: "do re mi fa sol la ti" oraz pięciu nazw dla dźwięków chromatycznych: przy podwyższeniach - "di ri fi si li" i przy obniżeniach - "tu lu su mu ru". W nauczaniu początkowym dzieci powinny opanować do perfekcji solmizację dźwięków diatonicznych w tonacji C-dur. Bardzo przydatna jest w tej kwestii znajomość fonogestyki. Początkowo fonogestyką posługuje się tylko nauczyciel, następnie poszczególne gesty wykonują także uczniowie. Fonogestyka ułatwia wyobrażanie sobie wysokości dźwięku i umożliwia śpiewanie solmizacją nawet wówczas, gdy dzieci nie znają jeszcze zapisu dźwięków na pięciolinii. Naukę śpiewania nut głosem ułatwia też fonoplastyka. Na obrazie nutowym gamy wskazujemy dzieciom poszczególne jej stopnie kolejno lub też w różnej kolejności, które uczniowie mają intonować głosem.

(...)


REKLAMA

Publikacja archiwalna do pobrania z serwera FTP.

Aby pobrać daną publikację wpisz jej numer:
i naciśnij > > >

UWAGA:
Numer ukazuje się w lewym górnym rogu okna danej publikacji.

Andżelika Rodziewicz-Bracka
Szkoła Podstawowa w Gąbinie


Zaświadczenie online



numer online: 53 gości

reklama