Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
4647
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Terapeutyczna, kształcąca funkcja zabawy w teatr

Pełną osobowość dziecka kształtują treści wszystkich działów wychowania przedszkolnego, które się wzajemnie przenikają i umożliwiają wychowankowi wielostronne działanie, przeżywanie i poznawaniu otaczającego świata. Naturalną i spontaniczną aktywność dziecka w wieku przedszkolnym, w wymienionych wyżej zakresach, umożliwiają między innymi małe formy sceniczne. Mają one wiele walorów natury psychologicznej i pedagogicznej. Między innymi - umożliwiają dziecku szukanie własnego wyrazu oddającego przeżycia, emocja, doświadczenia życiowe, są czynnikiem rozładowującym napięcia psychiczne, wprowadzają w różnorodny, wymarzony świat ról i nastrojów, często odmiennych od rzeczywistości, w której dziecko żyje na co dzień.

Zabawa w teatr pomaga również w korygowaniu mikro defektów np.ruchy dziecka w zakresie drobnych wad wymowy, poprawiają dykcję i wyraziste mówienie (ćwiczenia w powtarzaniu wyrazów, grup spółgłoskowych są dla dziecka uciążliwe, natomiast powtarzanie w formie zabawowej, przy uczeniu się roli jest interesujące, często dowcipne humorystyczne i dlatego wykonywane chętnie).

Doskonalą spostrzegawczość i uczą dokładnej (w miare możliwości dziecka) obserwacji, uzasadniania postępowania (własnego i bohatera), wyciągania wniosków, rozumowania podczas odtwarzania ról różnymi technikami. Małe formy sceniczne ułatwiają dziecku orientacjęw czasie i przestrzeni, oraz poznanie własnych możliwości ruchowych. Dziecko uczy się organizowania swoich ruchów w przestrzeni np.bieganie, skakanie, skręty tułowia, zakrywanie i otwieranie oczu, zaciskanie dłoni itp.

Małe formy sceniczne w naturalny sposób ułatwiają nauczycielowi korelację między wszystkimi działami wychowania przedszkolnego, łacząc treści poznawcze, wychowawcze i sprawnościowe. Praca nauczyciela z dziećmi w zabawę w teatr uwarunkowana jest wiekiem dziecka. Małe dzieci trzeba nauczyć właściwego posługiwania się głosem. Nauczyciel powinien opracować system cwiczeń w formie zabawowej, pomagając dzieciom w praktycznym przyswojeniu sobie umiejętności poprawnego operowania brzmieniem głosu, wymową, dykcją, i dobrze uregulowanym oddechem. Mogą to być ćwiczenia: wciąganie powietrza "na zapas" i mówienie, liczenie na zatrzymanym oddechu, kto powie najdłuższe zdanie, najdłuzej będzie liczył,wąchanie kwiatków rosnących wysoko, zabawa w sylaby, w echo, różne zabawy dźwiękonaśladowcze (klekot bociana, kumkanie żab, syczenie węża, krakanie wrony itp.)

Słowom i ruchowi najczęściej towarzyszy muzyka. Pobudza ona wyobraźnię, podsuwa rytm, porządkuje ruch. Muzyka wywołuje określony nastrój. Małe formy sceniczne wprowadzając muzykę i piosenkę towarzyszące słowu i ruchowi oraz współgrając z plastyką - dekoracją, lalką, strojem - wywołują u dzieci przeżycia muzyczne, rozwijają wyobraźnię muzyczną i uczą sposobu jej wyrażania.

Trudną sprawą w zabawie w teatr jest wyrażanie uczuć. Chodzi tu o naturalny sposób oddania swoich przeżyc - radości, smutku, zdziwienia, lęku, dumy itp.

Zadaniem nauczyciela jest ukazanie dziecku różnicy między mówieniem o odczuciach a oddawaniem ich całą swoją postacią, wyrazem oczu, twarzy, gestem. Wyrażania uczuć będzie tym pełniejsze, im bogatsze będą doświadczenia dziecka, wiedza zdobyta dzięki obserwacjom otoczenia, własne radości, smutki, zawody i nadzieje. Dzieci bardzo łatwo przechodzą w skrajne uczucia np.od płaczu do śmiechu, ale mają problem w dysponowaniu różnymi środkami wyrażania uczuc. Można pomóc dzieciom stosując odpowiednie cwiczeniaw formie opowiastek np.Idziesz prostą drogą z ciężkimi workami na plecach(odczucie zmęczenia), idziesz z tymi workami pod górę, po schodach ( natężenie zmęczenia); idziesz do sklepu, zrobiłes zakupy, w drodze do domu zgubiłes drobne z reszty, potem rozbiła Ci się butelka, zmoczyły bułki itp. Tematykę tych opowiastek można czerpać z sytuacji życiowych, obserwacji, zabaw indywidualnych.

Zabawy takie stwarzają sytuację wychowawcze, uczą dzieci przystosowania się do otaczającej je rzeczywistości poprzez naturalne kontakty społeczne.

Nie należy ganić dzieci za brak pomysłów i oryginalności, po kilku próbach "rozhamują" się i będą aktywnie i spontanicznie uczestniczyc w realizacji swojego świata wyobrażeń. Dla każdego dziecka musi się znaleźc miejsce w inscenizacji, nie może być żadnej selekcji, żadne nie mozę się czuć odtrącone. Trzeba tylko wiedziec, które do czego się nadaje.

Dla małych form scenicznych dobre jest każde miejsce w sali ( nie trzeba specjalnego podium), przydatne mogą byc każde meble, wszystko zależy od wyobraźni. Rekwizytami mogą być "skarby" przedszkolaków, coś z czego można zrobic element jakiegos stroju, (przy pomocy nauczyciela). Udział dzieci w tworzeniu tła i konstrukcji dekoracji ma duże znaczenie w rozwijaniu twórczego myślenia i uczy zaradności w życiu. Małe formy sceniczne jako forma pracy, oprócz wskazanych wartości, pomagają w wychowaniu przyszłego odbiorcy sztuki teatralnej i przyszłego widza teatru. W różnych zabawach inscenizowanych dziecko występuje jako aktor i jako widz.

Renata Ciołek


Zaświadczenie online



numer online: 128 gości

reklama