Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
4841
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Znaczenie komunikacji interpersonalnej w relacji rodzic-dziecko

Komunikacja interpersonalna to proces wymiany wiadomości między dwiema osobami. Wyróżnia się ponadto komunikację grupową i komunikację zbiorową. Komunikację można podzielić na werbalną i niewerbalną (mimika, gesty, postawa ciała). Najczęściej występuje kombinacja tych sposobów porozumiewania się. W procesie komunikowania się mogą pojawiać się różne rodzaje komunikatów werbalnych:
- komunikaty krytyczne - mające na celu wzbudzenie poczucia winy
- komunikaty strukturalne - pouczają jak druga osoba ma postępować
- komunikaty opiekuńcze - z ich pomocą włączamy się do rozwiązania problemu, wyręczamy, przyjmujemy inicjatywę
- komunikaty wspierające - traktują partnera jako osobę, która potrafi samodzielnie rozwiązywać problem. Komunikaty te zawierają trzy elementy:
1. Odzwierciedlenie uczuć drugiej osoby
2. Wyrażanie przekonania, że osoba do której mówimy,podejmuje właściwą decyzję
3. Zadeklarowanie naszej gotowości do udzielania pomocy w momencie, kiedy partner będzie tego potrzebował.

Pełna komunikacja to:
- pozytywne nastawienie do ludzi
- ujawnianie życzliwości
- otwartość na ludzi i zadania
- chęć wyjaśniania wątpliwości i rozumienie racji innych ludzi
- gotowość do ustępstw i autokorekty własnego postępowania
- wola współpracy
- cierpliwość
- wyrozumiałość wobec cudzych potknięć i nie wykorzystywanie przypadkowych błędów
- wiara w osiągnięcie porozumienia z innymi
- czytelność sygnałów, przysyłanych za pomocą mowy ciała
- niesprzeczność mowy ciała ze słowami
- reagowanie na objawy zmęczenia lub napięcia rozmówcy
- jasne, wyraźne i bezpośrednie przedstawienie własnego zdania

W kontaktach z innymi duże znaczenie mają empatia, życzliwość, autentyczność, inicjatywa, bezpośredniość, akceptacja uczuć i konkretność.

Bariery komunikacji to: osądzanie, krytykowanie, obrażanie, orzekanie i chwalenie aby ganić lub manipulować.

Można wyróżnić style komunikacyjne:

Instrumentalny - Rozmowa skierowana jest na przedmiocie. Pojawia się obustronna wymiana argumentów, uważne słuchanie partnera, chęć zdobycia potrzebnych informacji.

Egocentryczny - Komunikaty skierowane są na nadawcy. Nadawca nie słucha swojego partnera, nie dopuszcza go do głosu. Nie uwzględnia niczyjego punktu widzenia poza swoim. Formułuje nakazy, zakazy, polecenia. Kieruje przebiegiem rozmowy, ustalając moment rozpoczęcia rozmowy i zakończenia.

Allocentryczny - obiektem zainteresowań jest partner. Nadawca dostosowuje swoje wypowiedzi do jego potrzeb, prosi o rady i chętnie ich słucha. Łatwo poddaje się sugestiom rozmówcy. Dostrzega kompetencje drugiej strony.

Znaczenie dobrej komunikacji w relacji rodzic - dziecko

Umiejętności komunikacji są potrzebne, aby uniknąć porażek wychowawczych, sprzyjają rodzicielstwu dojrzałemu i satysfakcjonującemu. Daje szansę na współpracę, dzięki której więcej osiągniemy niż za pomocą krzyków i kar. Rozmawiając z dzieckiem przestrzegajmy następujących zasad:
1. Słuchaj dziecko bardzo uważnie i spokojnie.
2. Zaakceptuj jego uczucia.
3. Opisz co widzisz, lub przedstaw problem.
4. Udziel informacji.
5. Porozmawiaj o swoich uczuciach. Wskaż w czym tkwi problem
6. Wyraź ostry sprzeciw, ale nie atakuj.
7. Pokaż dziecku, jak można naprawić zło.
8. Zaproponuj wybór.
9. Przyjmij inicjatywę.
10. Wspólnie rozwiążcie problem.

Pamiętajmy, aby pozwolić dziecku dokonywać wyborów, okażmy szacunek dla jego zmagań, nie spieszmy się z dawaniem gotowych rozwiązań i nie odbierajmy nadziei. W ten sposób zachęcimy dziecko do samodzielności i odpowiedzialności za swoje postępowanie. To z domu dziecko wynosi pewne schematy komunikowania się, to rodzice uczą stylów komunikacji. Pamiętajmy o tym, że umiejętność komunikowania się służy nie tylko poznawaniu świata i ludzi, ale wzmacnia relacje międzyludzkie, wzbogaca osobowość, pomaga podjąć właściwe decyzje, poradzić sobie w trudnych sytuacjach, wyrażać swoje poglądy i prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Brak umiejętności komunikowania się rodzi frustracje, stres i bezsilność, dlatego też rodzice muszą szukać dróg do jak najlepszego porozumiewania się z dzieckiem

Literatura:

  • Cooper P.: Sprawne porozumiewanie się, Warszawa,1994
  • Hamer H.: Materiały pomocnicze do zajęć z cyklu Komunikacja interpersonalna
  • Nęcki Z.: Komunikacja międzyludzka, Kraków 1996
  • Faber A., Mazalish E.: Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły, Poznań 1997

    Małgorzata Wojciechowska


  • Zaświadczenie online



    numer online: 80 gości

    reklama