Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
5073
rok szkolny
2007/2008

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Drama - metodą pracy z grupą

Drama jako metoda edukacyjna angażująca aktywność dziecka i umożliwiająca realizację celów wychowawczych, znalazła trwałe miejsce w literaturze pedagogicznej (A.Dziedzic "Drama a wychowanie") i w szkolnej praktyce. Obecnie uważana za jedną z najbardziej efektywnych metod edukacyjno-profilaktycznych. Wykorzystuje ona naturalną umiejętność człowieka do wchodzenia w role. Popatrzmy na dzieci, już dwulatki naśladują zwierzęta, inne dzieci, by stopniowo wchodzić w role innych, mamy, cioci, koleżanki, pani w szkole.

Drama najlepiej wyzwala aktywność uczniów w stawianiu i rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.

W dramie poprzez wchodzenie w różne role mamy okazje obserwować i przeżywać nie tylko reakcje wypływające z naszych osobistych doświadczeń, lecz także te, które wynikają z roli. Mamy możliwość spojrzenia z dystansu i przeanalizowania sytuacji problemowych, nazwania emocji, które im towarzyszą, zrozumienia lepiej siebie i innych oraz trenowania nowych zachowań i umiejętności.
Drama tworzy sytuacje edukacyjne poprzez angażowanie uczestników na trzech poziomach:

  • fizycznym (zaangażowanie ruchu, ciała w trakcie improwizacji)
  • emocjonalnym (zaangażowanie emocji w trakcie wchodzenia w role)
  • intelektualnym (dyskusje i podsumowanie po improwizacjach).

    Drama polska - zdaniem A.Dziedzic - różni się do dramy angielskiej. Ta druga to proces, który służy zmianie poglądów na świat. Polega natomiast na rozwijaniu pewnego tematu za pomocą różnych ćwiczeń teatralnych i dyskusji. Pierwszym etapem jest wprowadzenie (narracja) - które należy do zadań pedagoga. Grupa rozwija zdarzenia, wczuwając się w role. Kolejny etap, to pytania zadawane przez nauczyciela, będącego w roli lub poza nią. Uczestnicy mogą "wyjść z ról", by oglądać przedstawione zdarzenia z dystansu. W dramie angielskiej pracuje się w zespołach co najmniej dwuosobowych, rzadziej indywidualnie.
    Drama polska wyrosła z praktyki ludzi teatru, łączących pasje artystyczne z pedagogicznym.
    Drama uczy samodzielności myślenia i działania, aktywności i otwartości, rozwija emocje i fantazję, także elokwencję i plastykę ciała. Jej zespołowy charakter pracy kształtuje dyscyplinę, uczy zgodnego współżycia i współdziałania, wyrabia takie nawyki, jak: punktualność, dokładność, sumienność, poczucie odpowiedzialności. Stąd można powiedzieć, że drama jest miejscem kształtowania charakteru i woli, miejscem wzbogacającym sferę przeżyć i wrażliwości. Realizowana pod kierunkiem nauczyciela pozwala dziecku dojrzewać do samodzielnego podejmowania decyzji i znajdować odpowiedzi na pytania dotyczące własnej tożsamości.
    Punktem wyjścia pracy metodami dramowymi jest zawsze określona sytuacja. Jest w niej zawarte jakieś napięcie, jakiś problem. Może to być sytuacja wzięta z życia, zaczerpnięta z tekstów literackich lub wymyślona. Ta sytuacja wyjściowa staje się w pewien sposób "obecna" poprzez to, że uczestnicy zajęć wchodzą w role bohaterów tejże sytuacji. Istotnym elementem działania jest pokazanie swojego sposobu przeżywania danej sytuacji poprzez ciało, mimikę, gest, głos.

    Nauczyciel, podejmujący pracę metodą dramy musi jasno określić:
    - cel jaki chce osiągnąć;
    - zaplanować wydarzenie wyjściowe;
    - miejsce rozgrywania się akcji fikcyjnej;
    - przewidzieć role dla uczniów i siebie
    - zastanowić się do jakich refleksji i postaw pragnie doprowadzić.
    Pracę z dramą należy rozpocząć od technik najprostszych po przedstawienia improwizowane. Każda technika ma swoje zalety i dostarcza innego typu zadowolenia, emocji i przeżyć.

    Najczęściej stosowane są:

  • Rozmowa - która jest najprostszą formą bycia w roli. Uczy rozmowy o doznaniach, słownego uzewnętrzniania uczuć, buduje zaufanie.
  • Wywiad - polega na rozmowie z jedną lub z dwiema wytypowanymi osobami. Kształci umiejętność zadawania pytań. Fikcyjna sytuacja rozwija fantazję i myślenie.
  • Ćwiczenia pantomimiczne - (etiudy) Polegają na przedstawieniu ciałem, gestem i mimiką określonego problemu lub tematu. Sprzyjają rozwijaniu plastyki ciała, koncentracji i fantazji.
  • Improwizacje - "wchodzenie w rolę" na podstawie opowiadania lub utworu literackiego(scenka, przedstawienie). Jest to praca w grupach bez nastawienia na efekty artystyczne.
  • Inscenizacja - opiera się na wyraźnym podziale widzów i aktorów. Aktorzy uczą się tekstów na pamięć i grają pod kierunkiem reżysera wg. Ustalonego scenariusza.
  • Rzeźba - polega na przyjęciu odpowiedniej pozy i zastygnięciu w bezruchu w najbardziej dramatycznym momencie granej scenki; po chwilowym zastygnięciu akcja zaczyna toczyć się dalej, aż do następnego zatrzymania. Doskonali współdziałanie i koncentrację.
  • Film - Kontynuacja "stop klatki". akcja może przebiegać w zwolnionym lub przyśpieszonym tempie.
  • Rysunek - jest techniką plastyczną. Może przedstawiać realistyczny lub fantastyczny portret postaci literackiej, szkic wyposażenia wnętrza, barwne plamy wyrażające uczucia i nastroje. Rozwija fantazję i zdolności manualne.
  • Ćwiczenia głosowe - polegają na naśladowaniu głosów zwierząt i odgłosów wydawanych przez przedmioty. Doskonalą rytm oddechowy i wyrazistą mowę.

    Drama to nie tylko metoda wychowawcza. Może być stosowana także podczas zajęć edukacyjnych z różnych przedmiotów. Realizując cele związane z nauczaniem pozwala równocześnie wychowywać. Wykorzystując dramę zostawiamy uczniom pewną swobodę w realizacji zaplanowanych treści. Owocuje to często większym ich zaangażowaniem w realizację tematu oraz otwartością na sugestie nauczyciela.

    Badania wykazały, że uczniowie z klas dramowych mają zdecydowaną przewagę nad uczniami z klas kontrolnych w zakresie kreatywności, twórczego i produktywnego myślenia, umiejętności wykorzystania i przetwarzania własnych doświadczeń oraz inteligencji społecznej i emocjonalnej. Warto więc inwestować w taki model edukacji, który odpowiada potrzebom człowieka XXI wieku.

    Bibliografia:

  • A. Dziedzic "Drama a wychowanie" - Warszawa 1999
  • K. Pankowska "Pedagogika dramy" - Warszawa 2000
  • H. Machulska "Przewodnik po dramie"
  • B. Way "Drama w wychowaniu dzieci i młodzieży" Warszawa 1990.

    Przykładowy scenariusz dramy do przeprowadzenia w internatach, świetlicach i szkołach ponadgimnazjalnych...


    REKLAMA

    Publikacja archiwalna do pobrania z serwera FTP.

    Aby pobrać daną publikację wpisz jej numer:
    i naciśnij > > >

    UWAGA:
    Numer ukazuje się w lewym górnym rogu okna danej publikacji.

    Teresa Kumor


  • Zaświadczenie online



    numer online: 74 gości

    reklama