Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
5953
rok szkolny
2008/2009

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Gry i zabawy w nauczaniu języków obcych

Bardzo często zdarza się, że w trakcie procesu dydaktycznego w zakresie nauczania języków obcych nauczyciele i uczniowie mają wrażenie, iż jest to proces bardzo długotrwały, żmudny, a niejednokrotnie można spotkać się z opinią: nudny. Takie przeświadczenie o nauce często zmniejsza motywację uczniów, a efekty pracy nauczyciela mogą być w tej sytuacji niewielkie.W nauczaniu tradycyjnym dominuje tok podający, w którym uczeń przez większość czasu pozostaje biernym odbiorcą treści. Ta bierność może przerodzić się w obojętność, a następnie niechęć do przedmiotu. Wtedy powstają luki w wiadomościach, czego konsekwencją są niepowodzenia dydaktyczne.

Nauczyciel, w procesie dydaktycznym, powinien więc zwrócić uwagę na sferę emocjonalną i motywacyjną ucznia. Nowoczesne podejście do nauczania języków obcych w szkole to przede wszystkim kierowanie samodzielnym uczeniem się uczniów, aktywizowanie ich w trakcie lekcji, czyli mobilizowanie ich do samodzielnej pracy, jak również pracy w parach i w grupach. Podejście to sprzyja zwiększeniu autonomii uczniów w procesie nauczania i uczenia się i powoduje,iż dydaktyka języków obcych jest zorientowana komunikacyjnie. Jedną z cech charakterystycznych dla podejścia komunikacyjnego jest przesunięcie uwagi z nauczyciela na ucznia - jego zdolności, potrzeby, zainteresowania i strategie uczenia się. Proces przyswajania języka przebiega szybciej i skuteczniej w atmosferze dającej uczniom poczucie bezpieczeństwa, a także świadomość własnej wartości.

Konieczność humanistycznego podejścia do nauczania w szkole jest coraz powszechniej dostrzegana przez nauczycieli. Jedną ze strategii spełniającą wymagania humanistycznego podejścia jest strategia zabawy, która pozwala nauczycielowi jednocześnie realizować jego zadania dydaktyczne i wychowawcze w atmosferze zabawy.

Gry i zabawy zwykliśmy kojarzyć z czasem wolnym, przeznaczonym na odpoczynek - po nauce czy pracy. Być może powodem tego jest fakt, że są one zajęciem swobodnym, niewymuszonym i przyjemnym. Gry jednak mogą pełnić również istotne funkcje edukacyjne.

Gry rozwijają w znacznym stopniu spostrzegawczość, dokładność, kształcą wyobraźnię i silną wolę, przyczyniając się tym samym do ogólnego rozwoju ucznia. W trakcie zabawy wysiłek umysłowy grającego wsparty jest przez zaangażowanie emocjonalne i ambicjonalne. Bawiąc się uczniowie nie zauważają, że się uczą.

Początkowo gry językowe uznawano za jeden ze sposobów uatrakcyjniania zajęć i postulowano ich stosowanie w pozaszkolnych lub pozalekcyjnych formach nauczania. Wraz z zaakceptowaniem podejścia komunikacyjnego w nauczaniu języków obcych dostrzeżono znaczenie gier w nauczaniu szkolnym. Wiele technik komunikacyjnych ma charakter zabaw.

Wysoką efektywność gier dydaktycznych, również językowych, potwierdzono za pomocą badań eksperymentalnych. Zaobserwowano pozytywne nastawienie uczniów do gier. Kiedy świadomie stosujemy gry językowe jako metodę dydaktyczną, może być nawet efektywniejsza niż strategie konwencjonalne. Ważne jest również to, aby gra lub zabawa była właściwe dobrana dla uczniów.

Gry językowe dzielą się na dwie grupy:
- gry mające na celu wdrażanie systemu językowego;
- gry mające na celu rozwijanie sprawności komunikacyjnych.

Zadaniem gier, których celem jest wdrażanie systemu językowego jest wyrobienie umiejętności rozpoznawania i konstruowana wypowiedzi poprawnych pod względem formy.

W grach mających na celu rozwijanie sprawności komunikacyjnych nacisk jest położony nie tyle na poprawność, co na skuteczność. Grający muszą wykazać się tu umiejętnością słownej wymiany informacji.

Funkcje gier językowych w procesie nauczania

Gry językowe mogą pełnić istotną funkcję organizacyjną - pozwalają lepiej zaplanować czas ucznia i nauczyciela. W trakcie gry wszyscy uczniowie są aktywni. Ich działania są wyznaczone przez działanie gry. Gry umożliwiają wprowadzenie urozmaiconych interakcji, w których uczniowie rywalizują ze sobą, współpracują w grupie, jednocześnie rywalizując z inną, pracują w parach. Pozwala to uczniom poznać się lepiej, przejąć odpowiedzialność za własne poczynania. Praca w grupach jest formą współpracy, szczególnie ważną dla uczniów nieśmiałych, którzy przeważnie są mało aktywni w sytuacji nauczania frontalnego. Niekiedy też wyjaśnienie przez rówieśników niezrozumiałych problemów bywa efektywniejsze niż przez nauczyciela.

Inną ważną funkcją jest funkcja motywująca. Nie ulega wątpliwości, że łatwiej przyjdzie uczniom zaakceptować zadania wynikające z przeprowadzenia gry chociażby dlatego, że nie jest to działanie stereotypwe. Występuje tu współpraca z innymi, brak poczucia zagrożenia, wesoły klimat zabawy, napięcie wywołane oczekiwaniem na wynik. Dzięki temu zadanie to aktywizuje grających.

Kolejną jest funkcja dydaktyczna. Dzięki temu, że aktywizują gry wszystkich uczniów, umożliwia im to wszechstronny rozwój, pozwala wykształcić rozliczne sprawności językowe, intelektualne, taktyczne. Powtarzając rozrywki doprowadza się do doskonalenia sprawności.

Jedną z kluczowych funkcji gier i zabaw jest również funkcja wychowawcza. Gry, stwarzając okazję do oceny działania uczniów zarówno pod względem skuteczności, jak i zachowania, pozwalają nauczycielowi na oddziaływanie wychowawcze. Jest to więc strategia, która umożliwia uczniom wyrobienie sobie systemu wartości oraz kształtowania norm postępowania.

(...)

Pełna publikacja zawierająca przykłady zabaw...


REKLAMA

Publikacja archiwalna do pobrania z serwera FTP.

Aby pobrać daną publikację wpisz jej numer:
i naciśnij > > >

UWAGA:
Numer ukazuje się w lewym górnym rogu okna danej publikacji.

Magdalena Majka
Szkoła Podstawowa nr 3
w Rzeszowie


Zaświadczenie online



numer online: 70 gości

reklama