Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
6186
rok szkolny
2008/2009

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Zachowania dysfunkcjonalne wychowanków Schronisk dla Nieletnich

Powtarzalność zachowań naruszających prawo jest miarą stopnia demoralizacji. Przestępczość podopiecznych Schronisk ma w większości przypadków, o których uzyskano dane, charakter wielokrotny.

Poziom demoralizacji wychowanków Schronisk jest wysoki. Większość powtarza wielokrotnie zachowania pozostające w kolizji z normami społecznymi. Jest jednak wśród wychowanków kilkanaście procent osób, które mają względnie krótki staż przestępczy. Procedury indywidualizacji postępowania resocjalizacyjnego, tworzone na etapie pobytu podopiecznych w Schroniskach, powinny uwzględniać tę specyfikę na jak najwcześniejszym etapie.

Wdrożenie procedur indywidualizacji postępowania resocjalizacyjnego wymaga jednak gromadzenia dokładniejszych danych o przestępczych doświadczeniach wychowanków.

Najczęstsze rodzaje popełnianych przez podopiecznych czynów karalnych to kradzieże, pobicia, rozboje oraz włamania. Kradzież lub usiłowanie kradzieży ma za sobą niemal połowa badanych (46,8). Dość często występują też pobicia (28,5%). Czyny popełniane przez wychowanków Schronisk obejmują również groźby karalne (16,1%) oraz przestępstwa dotyczące narkotyków (7,9%). Część nieletnich stosowała niszczenie mienia (7,1%) oraz przemoc (5,2%). W kilu procentach przypadków wystąpiły skrajnie brutalne formy naruszeń prawa, w tym gwałty (4,6%) i zabójstwa (4,3%).

Ze względu na przedstawioną wcześniej historię naruszeń prawa 76,2% wychowanków Schronisk miało już kontakt z jakimiś środkami wychowawczymi. Środki te obejmują przede wszystkim nadzór kuratorski (49,4%) oraz umieszczenie w rodzinie zastępczej lub ośrodku (45,5%).

Pomimo zastosowania powyższych działań wobec niemal połowy wychowanków SdN, a wobec części również zastosowania obydwu tych środków, w rezultacie przestępczej aktywności wychowanków wynikła konieczność umieszczenia ich w Schronisku.

Wobec niemal co dziesiątego wychowanka SdN orzeczono pobyt w Zakładzie Poprawczym. Podobny odsetek badanych miał kontakt z Pogotowiem Opiekuńczym. Pozostałe formy działań występowały jednostkowo. Wobec kilkunastu osób zastosowano odpowiedzialny nadzór rodziców lub opiekunów. Brak wiedzy o interwencjach wychowawczych wobec 16,1% podopiecznych.

Zwraca uwagę fakt, iż wobec osób wkraczających na drogę naruszenia norm, stosowane są głównie tylko trzy rodzaje środków wychowawczych. Jednocześnie podkreślić trzeba, że jedynie 7,7% osób nie miało dotychczas kontaktu z żadnym rodzajem środków wychowawczych.

Większość wychowanków (86,1%) nie należy do subkultury. Informacje na temat absolwentów Schronisk wykazują niemal dwukrotnie częściej przynależność do subkultur o charakterze przestępczym. Można przypuszczać, że nie tylko efekt większej wiedzy kadry o absolwentach, ale uboczny rezultat przebywania młodzieży w zamkniętym środowisku Schronisk, z udziałem znacznej grupy rówieśników o wysokim poziomie demoralizacji.

Większość wychowanków Schronisk stosowało środki psychoaktywne, odsetek nieletnich, którzy stosowali zarówno ogólnodostępne, jak i nielegalne środki psychoaktywne, jest większy niż w populacji ogólnej. Najczęstszymi środkami. Najczęstszymi środkami stosowanymi przez wychowanków Schronisk są tytoń (48,8%) i alkohol (39,4%). Niemal co trzecia osoba stosowała marihuanę (31,3%), a (15,7%) zażywało amfetaminę. Liczba użytkowników ecstasy była względnie niewielka (3,3%), kilkanaście osób stosowało silnie niszczące układ nerwowy inhalanty. Istotne różnice między grupami dotyczą tylko częstości stosowania alkoholu, niższej wśród absolwentów, co może być efektem pobytu w Schronisku.

Obecność wśród wychowanków Schronisk znacznej grupy osób uzależnionych we wczesnym etapie życia wskazuje na konieczność uwzględniania w indywidualnych programach resocjalizacyjnych intensywnych działań o charakterze terapii i profilaktyki wspomagających wychowanków w powrocie do zdrowia.

Próby leczenia odwykowego podjęło 9,3% podopiecznych. Liczba absolwentów podejmujących pierwszą lub drugą próbę leczenia jest wśród absolwentów istotnie większa niż wśród nowicjuszy. Można przypuszczać, że część wychowanków podejmuje leczenie w trakcie pobytu w Schronisku. Procentowy przyrost częstości tych prób jest jednak niewspółmierny do potrzeb.

Informacje na temat form leczenia podejmowanych dotychczas przez wychowanków ukazywały niewielki zakres podjętych przed pobytem w Schronisku prób interwencji terapeutycznej. Leczenie w ośrodkach typu wspólnotowego podjęło przed trafieniem do Schroniska 3,9% wychowanków, leczenie stacjonarne dotyczyło 3,3%. W opisie grup częściej występuje informacja na temat braku prób leczenia absolwentów. Tylko 4,7% wychowanków podejmowało próby abstynencji.

Dane na temat tatuaży - liczba tatuaży, to zazwyczaj jeden lub dwa (21% nieletnich) od trzech do pięciu tatuaży obejmuje (4,6% wychowanków). Liczniejsze tatuaże występują sporadycznie.

Tendencje autodestruktywne wychowanków, wyrażające się w samouszkodzeniach zostały odnotowane u 23,4% nieletnich. W większości samouszkodzenia dokonane przez nieletnich miały charakter prób jedno - dwukrotnych (21,6%).

Tendencje autodestruktywne wychowanków Schronisk obejmowały oprócz samookaleczeń, także próby samobójcze. Dominującą formą prób samobójstwa wśród osób, które targnęły się na swoje życie, było powieszenie (57,6%). Z podobną częstością występowały próby otrucia się (48,5%). Rzadsze były samookaleczenia (21,2%).

Większość prób samobójczych została podjęta powyżej 16 roku życia (28,6%).

Literatura:

  • Gaś Z.B (red) (1995, Pomoc psychologiczna młodzieży. WSiP, Warszawa
  • Gaś Z.B (1993), Profilaktyka uzależnień. WSiP, Warszawa
  • Juczyński Z. (2005), Inwentarz poczucia własnej wartości - CSEI S. Coopersmitha. W:M. Oleś (red.), Wybrane zagadnienia z psychologii klinicznej i osobowości. Metody diagnostyczne w badaniach dzieci i młodzieży, TN KUL, Lublin
  • Zawadzki B., Strelau J., Szczepaniak P., Śliwińska M. Inwentarz osobowości NEO-FFI, PTP Warszawa
  • Ulfik-Jaworska I. (2005), Kwestionariusz tendencji konstruktywnych/destruktywnych w badaniach dzieci. W: M.Oleś (red.), Wybrane zagadnienia z psychologii klinicznej i osobowości. Metody diagnostyczne w badaniach dzieci i młodzieży. TN KUL, Lublin

    Robert Wierzbicki


  • Zaświadczenie online



    numer online: 122 gości

    reklama