Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
964
rok szkolny
2004/2005

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Jak postępować z dzieckiem nadpobudliwym ?

Dzieci nadpobudliwe, nie panujące nad swoją potrzebą wzmożonej aktywności ruchowej, są częstym źródłem zamieszania w grupie rówieśniczej. Nie można ich za to winić , ani karać . Trzeba im pomóc poprzez stwarzanie sytuacji, które umożliwiają im w sposób akceptowany społecznie (bez kar czy też groźby) zaspokojenie tej potrzeby. Wyrozumiała postawa dorosłych w stosunku do dziecka nadpobudliwego i zrozumienie jego trudności pozwalają na pozytywną zmianę zachowania dziecka. Zarówno od nauczycieli jak i rodziców wymaga się aby wykazali dużo cierpliwości w pracy oraz codziennym życiu z takimi dziećmi.

Za dr Anną Kozłowską psychologiem klinicznym zaleca się:

  • Dużo ruchu na świeżym powietrzu. Rodzice powinni zadbać, aby ich dziecko uczęszczało na zajęcia typu pływanie, biegi, gimnastyka. W zimie: jazda na saneczkach, nartach, łyżwach; w lecie: spacery, jazda na rowerze, gry z piłką. W przedszkolu dziecko nadpobudliwe powinno mieć więcej okazji do wyżycia się ruchowego niż inne spokojne dzieci.

  • W przypadku, gdy dziecko przyspiesza wykonanie czynności, aby móc jak najszybciej zająć się czymś innym, warto zaproponować mu rozmowę o tym, co akurat wykonało, tak aby dziecko wiedziało, że interesujemy się jego działalnością. To pomaga wytrwać w rozpoczętej czynności, dokończyć ją.

  • Zawczasu przygotować jakąś grę wymagającą aktywności ruchowej. Takich gier jest dużo, polegają one na rzucaniu piłkami lub lotkami. Są to często gry, w których zdobywa się punkty, a więc są one atrakcyjne dla dzieci. Takie postępowanie wychowawczyni zapobiega konfliktom, to nie dziecko odmawia posłuszeństwa, to sama pani wychowawczyni kontroluje sytuację i kieruje formą aktywności dziecka.

  • Wiedza o istocie potrzeby ruchu u dziecka pozwoli nauczycielowi wykorzystać jego aktywność w celu przedłużenia czasu trwania spokojnego zajęcia. Można, np. podczas jego trwania poprosić, aby dziecko przyniosło kredę, kredki, gąbkę czy ołówek. W ten sposób tworzy się okazja do chwilowego choćby poruszania się po sali i to za zgodą, a nawet na prośbę nauczycielki.

  • Nie należy przerywać rozpoczętej przez dziecko czynności, a jeśli już z jakiś względów musimy to uczynić, trzeba uprzedzić je, że za chwilę (za 5, 10 minut) będzie musiało skończyć zajęcie. Starajmy się przyswoić wychowankowi zasadę: jeżeli coś zaczynam, powinienem to zakończyć.

  • Dziecko, które ma trudności w skupieniu uwagi, nie powinno mieć zbyt dużo zabawek. Można niektóre z nich schować, wyjęte za kilka miesięcy, będą cieszyć jak nowe.

  • Pokój, czy kącik zabaw powinien być tak urządzony, aby dziecko mogło łatwo i szybko go uporządkować. Duży wiklinowy kosz, do którego można powrzucać zabawki, doskonale może spełnić to zadanie. A jeśli dziecko nie chce posprzątać po sobie, pomóżmy mu. Nasza obecność jest często wystarczającą zachęta do uporządkowania zabawek.

  • Plan dnia powinien być szczególnie troskliwie przemyślany, tak aby określone czynności powtarzały się codziennie o tej samej porze dnia. Stały rytm dnia jest barda ważnym czynnikiem porządkującym czynności dziecka i poprzez wyrabianie nawyków przygotowującym do pracy w okresie szkolnym.

  • Trzeba zaobserwować, przy których zajęciach dziecko ma szczególne trudności w koncentracji. Jeśli nie jest w stanie skupić się na jednym zadaniu, zastanówmy się, czy nie jest ono dla niego trudniejsze niż inne. Obserwowanie takich sytuacji jest bardzo ważne, nauczycielowi w przedszkolu pozwoli bowiem postawić hipotezę o kłopotach, jakie dziecko może mieć w przyszłości. Na przykład dziecko które nie potrafi skoncentrować się na nauce wiersza, być może ma kłopoty w wyodrębnianiu i scalaniu głosek, a to przecież ma istotne znaczenie w nauce czytania i pisania. Dziecko, które wybiórczo nie koncentruje się na rysowaniu, może mieć obniżony poziom graficzny, co w przyszłości może decydować o brzydkim piśmie. Istotne jest odpowiednio wczesne wykrycie przyczyny i podjęcie działań korygujących.

  • Starajmy się nie krytykować, nie piętnować dziecka za jego problemy. Dzieci z trudnościami w skupieniu się są częściej niż inne karcone: głośno mówi się o ich mankamentach. Słyszy się na przykład: Oczywiście, Krzyś nie skończył budowli z klocków; Marysia jak zawsze, ma ledwo zaczęty rysunek; Naturalnie Bartek nawet nie wykonał połowy zadania. Są to słowa krytyki negujące wartość dziecka. Taka ocena kształtuje negatywny sąd dziecka o nim samym, nie pomaga, ale utrudnia pracę nad sobą. Celem wychowawczym nauczyciela powinno być zatem kształtowanie pozytywnego obrazu dziecka poprzez słowa akceptacji czy zachęty w rodzaju: Udało się! Popatrz, potrafisz to zrobić!


    REKLAMA

    Zalecenia dr Anny Kozłowskiej powinny nam nauczycielom pomóc w pracy z dziećmi z nadpobudliwością psychoruchową. Również mając te zalecenia możemy udzielać rodzicom cennych rad i wskazówek, jak wychowywać dzieci nadpobudliwe.

    Anna Rocławska
    Miejskie Przedszkole Publiczne Nr 3
    w Starogardzie Gdańskim


  • Zaświadczenie online



    numer online: 179 gości

    reklama