Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
9680
rok szkolny
2011/2012

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Występowanie storczyka szerokolistnego Dactylorhiza majalis na terenie starorzecza Sanu w okolicach Sanoka

Na terenie starorzecza dogodne warunki rozwoju znalazło wiele roślin chronionych. Wśród nich wyróżnić można gatunki zaliczane do rodziny storczykowatych Orchidaceae, grupującej piękne i okazałe rośliny. Na tym terenie rodzinę tę reprezentują storczyk szerokolistny Dactylorhiza majalis, kruszczyk szerokolistny Epipactis helleborine, storczyk męski Orchis mascula oraz podkolan biały Platanthera bifolia.

Storczykowate są roślinami kosmopolitycznymi, występującymi we wszystkich strefach klimatycznych i na wszystkich kontynentach za wyjątkiem Antarktydy. Najwięcej gatunków występuje w rejonach tropikalnych, szczególnie w Ameryce Środkowej i Południowej.


REKLAMA

Łodyga storczyka szerokolistnego osiąga długość od 10 do 90 cm. Liście przybierające kształt lancetowaty lub jajowaty obejmują pochwiasto łodygę. Bardzo często górna powierzchnia blaszki liściowej posiada purpurowe plamy. Na szczycie łodygi znajduje się gęsty kwiatostan. Kwiaty o zabarwienie różowym lub czerwonym są bezwonne. Każdy z nich zbudowany jest z 6 płatków. Jeden z nich przekształcony jest w tzw. trójklapową warżkę, z plamkami i liniami. Charakterystyczną cechą budowy kwiatów jest obecność prętosłupa, powstałego ze zrośnięcia pręcika z szyjką słupka. Kwitnie w maju i czerwcu.

Kwiaty przystosowane są do zapylenia przez owady. Jeśli w ciagu kilku dni po ich otwarciu nie dojdzie do zapylenia przez owady, roślina "ratuje się" samozapyleniem.

Nasiona storczyków nie psiadają tkanki spichrzowej. Dlatego do dalszego rozwoju wymagają obecności grzyba mikoryzowego, który dostarcza im substancji niezbędnych do życia. W przypadku braku odpowiedniego gatunku grzyba giną. Obecność grzyba jest niezbędna, aż do momentu wytworzenia pierwszych liści.

Liczne okazy storczyka szerokolistnego, nazywanego również stoplamkiem szerokolistnym, czy kukułką szerokolistną zaobserwowano na dwóch łąkach. Na pierwszej z nich najwięcej znajdowało się w części łąki usytuowanej w znacznym obniżeniu terenu. Miejsce to jest zatorfione i silnie podmokłe. Stanowiło więc ono dogodne podłoże dla rozwoju tego storczyka. Jego populacja liczy około 100 osobników rosnących na przestrzeni 70 m2. Natomiast na drugiej z nich, położonej na terenie bardziej suchym, zaobserwowano zaledwie kilkanaście jego egzemplarzy. Skupione one były na niewielkiej powierzchni łąki, przylegającej do cieku wodnego, o większym stopniu wilgotności.

ilustracja

Niestety, te piękne rośliny narażone są na wyginięcie. Głównym powodem ich zaniku jest przede wszystkim ich zrywanie i wykopywanie dla celów dekoracyjnych lub hodowlanych oraz zaprzestanie koszenia łąk. Negatywnie na ich liczebność wpływają również przymrozki pojawiające się w maju. Uszkadzają one pąki i kwiatostany powodując ich brązowienie.

Anna Dziabas-Krysa


Zaświadczenie online



numer online: 103 gości

reklama

Księgarnia HELION poleca: