Publikacje edukacyjne
strona główna  archiwum  dziedziny  nowości  zasady  szukaj  pomoc  poczta  redakcja 
               

 

Publikacja nr
9853
rok szkolny
2011/2012

 
Archiwum publikacji
w serwisie Publikacje edukacyjne

Czasowe opuszczenie zakładu karnego formš przygotowania skazanego do wolnoœci ?

„Każde pozbawienie wolności jest prowadzone tak, by ułatwić osobom pozbawionym wolności reintegrację w wolnym społeczeńswie".
(Europejskie Reguły Więźienne z 2006 roku", Reguła nr 6)

Skazany przebywający w warunkach izolacji doświadcza wyzwań, uczy się adaptacji oraz nowych ról społecznych panujących w zamkniętym środowisku dlatego niezwykle istotne jest wprowadzenie odpowiednich programów terapeutycznych przygotowujących skazanych do readaptacji jak również możliwość kontaktu z bliskimi, udzielanie przepustek, kontakty korespondencyjne. Brak tego pogłębia odczucie osamotnienie więźnia. Z. Zaborowski wyróżnił osamotnienie sytuacyjne, do którego najczęściejdochodzi w warunkach izolacji i odosobnienia oraz osamotnienie osobowościowe, które łączy się z poczuciem odosobnienia, izolacji, w którego skład wchodzi osamotnienie emocjonalne oraz poznawcze, które opiera sięna przekonaniu o własnych deficytach

Już regulacje międzynarodowe(Reguły Minimalne jak również wyżej wymienione ERW)zawierają przepisy dotyczące przygotowania skazanych do zwolnienia, z których wynika , że proces ten powinien być brany pod uwagę od samego początku kary.

W Regułach Więźiennych postuluje się częste kontakty ze środowiskiem wolnościowym m. in. przez wprowadzenie urlopów w celu opuszczenia na pewien czasu przez skazanego zakładu karnego. W obecnych systemach penitencjarnych na świecie poszukuje się alternatywnych środków karania, które w przyszłości będą do minimum redukować wykonywanie kary pozbawienia wolności.


REKLAMA

Analuzując rowiązania przyjęte w ustawodawstwach państw europejskich można wyodrębnić zezwolenie na czasowe opuszczenie zakładu karnego w przypadku:

  • ważnych powodów rodzinnych. Za ważne powody rodzinne uznaje się; nieszczęśliwe wypadki oraz sytuacje wymagające obecności skazanego przy załatwianiu spraw majątkowych. Najczęściej czasookres zwolnienia czasowego waha się od 1 do 8 dni.
  • w celu przygotowania do wolności. Zwolenie takie udzielane jest w okresie poprzedzającym wpływ terminu odbycia kary lub przed przewidywanym warunkowym zwolniebiem na okres od 3 do 12 miesięcy. Zwolnienie skazanego związane jest z uaktywnieniem jego poszukiwań pracy czy miejsca zamieszkania po opuszczeniu zakładu karnego. W przypadku okresu poprzedzającego warunkowe zwolnienie jest sprawdzianem reedukacji skazanego.
  • ze względów resocjalizacyjnych. Włochy, Francja, Finlandia wprowadziły taką formę czasowego opuszczenia zakładu karnego na okres od 6 do 12 miesięcy. Przesłanką udzielenia takiego zwolnienia jest pozytywna prognoza co do terminu powrotu do zakładu karnego.
  • urlopy w zakładach otwartych. Czasookres obejmuje od kilku godzin dziennie bądź jednego weekendu w miesiącu. Urlopy są elementem systemu wykonywania kary m. in. w Niemczech, Belgii, Szwecji, Szwajcarii oraz we Włoszech.
  • w celu podtrzymywania więźi z rodziną. Taka forma propagowana jest w Anglii oraz we Francji gdzie okres zwolnienia waha się od 3 do 7 dni w ciągu miesiąca.

    Dane CZSW z lat 2001-2010 wskazywały na rosnącą liczbę więźniów, którzy z różnych przyczyn korzystają ze zwolnień oraz przepustek w zakładach karnych oraz aresztach śledczych w Polsce. Jeśli doda się do tej liczby osoby tymczasowo aresztowane oraz ukarane to okaże się, że liczba opuszczających jednostki penitencjarne na przykład w 2010r. wyniosła 99 068 więźniów. Sytuacja nieznacznie uległa zmianie w 2011r., gdzie było ich 91 431.

    Można przyjąć, że była to potencjalna liczba osób, których mógł objąć etap przygotowania do zwolnienia.


    Księgarnia HELION poleca:

    Sposoby przygotowania skazanych do wolności w Polsce zostały określone przez ustawodawcę w kodeksie karnym wykonawczym z 1997r. oraz w rozporządzeniu w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności gdzie zezwala się na czasowe opuszczenie zakładu karnego.

    Jego formy to:
    - przepustka w ważnych dla skazanego wypadkach tzw "losówa" reguluje ją art. 141a&1kk.w.
    Takiej przepustki udziela się na okres do 5 dni w ciągu roku w przypadku śmierci bądź choroby osoby bliskiej oraz w innych wypadkach szczególnie ważnych dla skazanego( pogrzeb, ślub, narodziny dziecka, chrzest, komunia, pilne prace remontowe). Zezwolnie musi być poprzedzone wnioskiem skazanego udzielone przez Dyrektora Zakładu Karnego.
    - przepustka jako element wykonywania kary w zakładach półotwartych i otwartych art. 91&7 art. 92&9 kk.w. Z kolei w zakładach półotwartych czas udzielenia przepustki nie może przekraczać 14 dni w ciągu roku. Ponadto osoby skazane na dożywocie mogą ją otrzymać nie wcześniej niż po 25 latach odbycia kary, natomiast skazani na 25 lat pozbawienia wolności nie wcześniej niż po 5 latach.
    - czasowe opuszczenie zakładu karnego w formie nagrody mówi o tym art. 138&7 i 8 kk.w. Może być potraktowane jako nagroda w postaci zezwolenia na widzenie z osobą najblizszą bez dozoru lub osobą godą zaufania na okres nie przekarczajacy jednorazowo 30 godzin oraz w postaci zezwolenia na opuszczenia zakładu karnego na okres jednorazowo nie przekraczjący 14 dni. W przepadku odbywania 25 lat kary pozbawienia wolności o takie zezwolenie skazany może ubiegać się po 5 latach, natomiast w przypadku skazania na dożywocie po 15 latach.
    - przerwę w odbywaniu kary pozbawienia wolności reguluje art. 153-155 kk.w. Sąd penitencjarny udziela przerwy w wypadku choroby somatycznej bądź psychicznej skazanego. Może trwać do momentu ustania powodów chorobowych. Istnieje możliwość udzielenia kliku przerw w ciągu roku.
    - zezwolenie na opuszczenie zakładu karnego udzielane przed końcem kary art. 165 kk.w.

    Oprócz wsparcia ze strony rodziny, osób bliskich ważne jest również wsparcie bezpośrednio po umieszczeniu osoby w areszcie oraz po jego opuszczeniu.
    Wówczas mówimy o tzw. pomocy postpenitencjarnej, której celem jest „materialne i psychiczne wspieranie więźniów zwalnianych z zakładów karnych". Istotą jest to, aby zaraz po osadzeniu osoba otrzymała wsparcie i zainteresowanie ze strony funkcjonariuszy, ponieważ może to mieć wpływ na ich postawę do resocjalizacji i poniesienia kary. Istnieje bowiem zagrożenie, że po osadzeniu między więźniami może dojść do stworzenia nieformalnej organizacji „drugiego życia", która spowoduje dezorganizację wewnątrz aresztu. W związku z tym, że osoby osadzone chcą odtworzyć środowisko wolnościowe w warunkach izolacji łącząc się w grupy o wspólnym interesie, wspólnych celach i zasadach, może to niekiedy przybierać patologiczne formy .

    Bibliografia:
    - Zaborowski Z., 1994, Współczesne problemy psychologii społecznej, Wyd. Profi
    - Kodeks Karny Wykonawczy, 1997, Dz. U. nr 90 poz. 557
    - Bulenda T., Musidłowski R., 2003, System penitencjarny i postpenitencjarny w Polsce Wyd. Instytut Spraw Publicznych, Warszawa
    - Hołyst B., 2004, Kryminologia, Wyd. LexisNexis, Warszawa
    - Europejskie Reguły Więźienne, 2006
    - CZSW statystyka w latach 2001-2011

    Martyna Niedbała


  • Zaświadczenie online



    numer online: 105 gości

    reklama

    Księgarnia HELION poleca: