Biała magia – Krzysztof Kamil Baczyński – Tekst i interpretacja

Strona głównaHumanistykaWierszeBiała magia - Krzysztof Kamil Baczyński - Tekst i interpretacja

Biała magia – tekst wiersza

Autor: Krzysztof Kamil Baczyński

Sto­jąc przed lu­strem ci­szy
Bar­ba­ra z rę­ka­mi u wło­sów
na­le­wa w szkla­ne cia­ło
srebr­ne kro­pel­ki gło­su.

I wte­dy jak dzban- świa­tłem
za­peł­nia sie i szklą­ca
przej­mu­je w sie­bie gwiaz­dy
i bia­ły pył mie­sią­ca.

Przez cia­ła drżą­cy pry­zmat
w mu­zy­ce bia­łych iskier
ła­si­ce sie prze­śli­zną
jak snu pu­szy­ste list­ki.

Oszro­nia sie w nim niedź­wie­dzie,
ja­sne od gwiazd po­lar­nych,
i my­szy się stru­mień prze­wie­zie
pły­nąc la­wi­na gwar­ną.

Aż na­peł­nio­na mlecz­nie,
w sen sie po­wo­li za­pad­nie,
a czas me­lo­dyj­nie osią­dzie
ka­ska­da bla­sku na dnie.

Więc ma Bar­ba­ra srebr­ne
cia­ło. W nim prę­ży się mięk­ko
bia­ła ła­si­ca mil­cze­nia pod nie­wi­dzial­na ręką.

Kluczowe informacje

  • Wiersz powstał 4 stycznia 1942 roku o godzinie 3 w nocy.
  • Utwór pochodzi z tomiku „I część. Krzyż człowieczy” wydanego w 1944 roku.
  • Jest to jeden z najbardziej znanych erotyków napisanych przez Baczyńskiego.
  • Wiersz wyróżnia się na tle twórczości poety o charakterze katastroficznym, ukazując subtelną i delikatną stronę miłości.
  • Podmiotem lirycznym jest najprawdopodobniej sam autor, a imię „Barbara” odnosi się do jego żony Barbary Drapczyńskiej.
  • Para poznała się pod koniec 1941 roku, a ślub wzięła w czerwcu 1942 roku.
  • Barbara Baczyńska zginęła w wieku 22 lat podczas Powstania Warszawskiego, prawdopodobnie będąc w ciąży.
  • Krzysztof Kamil Baczyński również poległ w Powstaniu Warszawskim, kilka tygodni przed żoną. Oboje zostali pochowani we wspólnym grobie.
  • Wiersz ma regularną budowę, składa się z 6 czterowersowych strof.
  • Utwór jest bogatym w środki stylistyczne, m.in. porównania, metafory, epitety.

Interpretacja

Wprowadzenie do świata poezji

Wiersz „Stojąc przed lustrem ciszy” autorstwa nieznanej osoby, wprowadza nas w intymny świat Barbary, która przed lustrem przekształca się, wlewając w swoje szklane ciało srebrne krople głosu. Ten akt, choć prosty, otwiera przed nią (a także przed czytelnikiem) drzwi do świata pełnego metaforycznych obrazów i głębokich znaczeń.

Metaforyczna transformacja

Barbara, stojąc przed lustrem, dokonuje czynności, która wykracza poza fizyczne granice. Nalewanie srebrnych kropelek głosu do szklanego ciała symbolizuje proces wewnętrznej transformacji, gdzie głos staje się medium zmiany. Lustro ciszy nie jest tylko przedmiotem, ale bramą do innego wymiaru, w którym Barbara może przejąć w siebie gwiazdy i biały pył miesiąca. Ta scena jest pełna poetyckiej magii, sugerując, że ludzka dusza jest w stanie połączyć się z kosmosem, absorbując jego piękno i tajemnicę.

Przejście przez pryzmat ciała

Kolejne strofy wiersza opisują, jak przez „ciała drżący pryzmat” Barbara przeżywa kolejne etapy swojej transformacji. Muzyka białych iskier i przesuwające się przez nią łaśnice, niedźwiedzie oraz myszy symbolizują różnorodność doświadczeń, które mogą być przechwycone i przetworzone przez ludzką percepcję. Ta część wiersza podkreśla, jak ważne jest otwarcie się na świat i jego różnorodne bodźce, które mogą być przekształcone w coś nowego i pięknego w naszym wewnętrznym świecie.

Zapadnięcie w sen

Ostatecznie Barbara „napełniona mlecznie”, zapada w sen, w którym czas „melodyjnie osiądzie kasakada blasku na dnie”. Sen jest tu metaforą ostatecznej transformacji, momentu, w którym wszystkie doświadczenia i wrażenia zostają przefiltrowane i zintegrowane. Sen jest również przestrzenią, w której Barbara może w pełni oddać się swojej nowej, przemienionej tożsamości, gdzie „biała łasica milczenia” symbolizuje nowo odnalezioną spokojną siłę i wewnętrzną harmonię.

Budowa wiersza

Wiersz „Biała magia” autorstwa Krzysztofa Kamila Baczyńskiego charakteryzuje się regularną budową. Składa się z sześciu czterowersowych strof, które tworzą spójną i zamkniętą kompozycję. Każda strofa jest przemyślanym fragmentem, który przyczynia się do budowania nastroju i obrazu przedstawionego w utworze. Regularność budowy wiersza wpływa na jego rytmiczność i melodyjność, co jest charakterystyczne dla poezji Baczyńskiego.

Gatunek i rodzaj literacki

Wiersz „Biała magia” należy do rodzaju literackiego liryki. Jest to utwór, który wyraża osobiste uczucia i emocje poety, skupiając się na subiektywnym przeżyciu. W kontekście gatunków literackich liryki, można by go zaklasyfikować jako poemat liryczny, który jest formą wyrażającą głębokie uczucia, często w sposób wyrafinowany i symboliczny. Wiersz ten wyróżnia się na tle innych utworów Baczyńskiego subtelnym i delikatnym podejściem do tematu miłości, co odróżnia go od jego bardziej katastroficznych dzieł.

Środki stylistyczne

W wierszu „Biała magia” Krzysztof Kamil Baczyński wykorzystuje różnorodne środki stylistyczne, które wzbogacają tekst i nadają mu głębię. Oto niektóre z nich:

  • Metafory – poeta posługuje się obrazami, które nadają wierszowi wielowymiarowość, np. „dzban- światłem”, co sugeruje przepełnienie światłem i czystością.
  • Porównania – Baczyński porównuje ciało Barbary do szklanego naczynia, które wypełnia się światłem i gwiazdami, co podkreśla jej delikatność i eteryczność.
  • Epitety – używane przez poetę określenia, takie jak „biały pył miesiąca” czy „biała łasica milczenia”, wzmacniają wizualny i emocjonalny aspekt utworu.
  • Personifikacja – nadanie nieożywionym elementom cech ludzkich, jak w przypadku „gwiazd polarne oszronione”, co dodaje utworowi tajemniczości.
  • Symbolika – poeta używa symboli, takich jak światło, gwiazdy czy miesiąc, aby wyrazić głębsze znaczenie miłości i bliskości.

Środki stylistyczne użyte przez Baczyńskiego w „Białej magii” przyczyniają się do stworzenia onirycznego, niemal magicznego obrazu, który oddziałuje na wyobraźnię czytelnika i pozwala na wielopoziomową interpretację utworu.

Podobne artykuły

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj